Kluska w wapnie – Lissachatina fulica


Znudzony tym, że każdy Twój zwierzak chce Cię zabić? Szukasz czegoś o przyjaznym wyglądzie i usposobieniu? Właśnie znalazłeś 🙂 Afrykańskie ślimaki olbrzymie to jedne z najbardziej ,,miśkowatych” bezkręgowców. Dzisiaj skupimy się głównie na jednym z najłatwiejszych w hodowli gatunków – Lissachatina fulica, jednak większość informacji zawartych w artykule odnosi się również do jego krewniaków.


Pochodzenie:

Już na samym początku czeka Was niemałe zaskoczenie, niektórzy pewnie prędzej spodziewaliby się hiszpańskiej inkwizycji. Tak się składa, że afrykańskie ślimaki olbrzymie pochodzą z … Afryki.


Warunki hodowli:

Nie są to najbardziej wymagające zwierzaki. Kluczem do ich udanej hodowli jest wysoka wilgotność (ale pamiętajmy, że to są jednak ślimaki lądowe, więc pływać ich nie uczmy), odpowiednia dieta oraz suplementacja wapnem.


Żywienie :

Lissachatina fulica to urodzeni pacyfiści. Wcinają więc wszelkiego rodzaju owoce (z wyjątkiem cytrusów), warzywa i zielsko. Ważne jest, aby pokarm, który im podajemy nie zawierał szczawianów, tak więc z ich jadłospisu bezwzględnie odpada m. in. sałata, kapusta i szczaw. W ich diecie nie powinno także zabraknąć białka, które można dostarczać poprzez zaserwowanie im raz na parę dni ugotowanego jajka. Do tego wszystkiego obowiązkowo dochodzi oczywiście wspomniana już wcześniej suplementacja wapnem. Możemy ją przeprowadzać na 2 sposoby: posypywać podawany pokarm oraz podłoże wapnem (idealnie spisuje się sepia, która praktycznie całą konkurencję bije na głowę pod względem jakości) lub też umieścić jego kawałek w lokum naszego ślimaka, który będzie je opierniczał według swojego zapotrzebowania. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie aby praktykować obie te metody.

Lissachatina fullica albino body


Ogrzewanie :

U Lissachatina fulica nie jest ono wymagane, ale warto trochę podgrzać im cztery literki 😉 W przypadku innych gatunków jest ono wręcz niezbędne.


Temperament:

Jadem nie pluje, laserami z oczu nie strzela, innymi słowy potulna kluseczka.


Rozmnażanie:

Mnoży się bezproblemowo i bardzo licznie. Należy przy tym jednak pamiętać, aby nie krzyżować ze sobą osobników blisko spokrewnionych, gdyż źle znoszą inbreed i wady genetyczne (m. in. dotyczące problemów z muszlą) nie należą u nich wcale do rzadkości.

Uwagi:

Jeśli zapewnimy naszym glutkom odpowiednie warunki to pociągną one dłużej niż niejedna pani lekkich obyczajów – nawet powyżej 4 lat 🙂

Ślimaki ze względu na swoją dietę mogą się okazać idealnym pupilem dla osób, które z jakiegoś powodu nie chcą /nie mogą hodować/przetrzymywać owadów karmowych.

Nasze pupile nie powinny mieć pod żadnym pozorem kontaktu z żywicą (mam na myśli wydzielinę drzew iglastych, a nie tworzywo sztuczne), solą i detergentami, gdyż owe substancje podrażniają delikatną skórę ślimaka. Z tego właśnie powodu powinniśmy dokładnie wypłukać ręce pod bieżącą wodą, zanim smyrniemy naszego milusińskiego paluchem, albo weźmiemy go na rękę.